Theo Boer stoort zich aan de parlementaire meerderheid die vindt dat elke ambtenaar van de burgerlijke stand bereid moet zijn om twee partners van hetzelfde geslacht in de echt te verbinden. Weigerachtige ambtenaren zouden dan moeten worden ontslagen, suggereert Boer, wat overigens maar zeer de vraag is: van functiewisseling of omscholing heeft de universitair docent kennelijk nog nooit gehoord. Hij vraagt zich af of het niet volstaat als er bij een gemeente getrouwd kan worden, als een of andere Joris Goedbloed van een ambtenaar in voorkomende gevallen bereid is het werk van de weigerambtenaar over te nemen.

Nee, Theo, dat is niet voldoende. Geloof is een particuliere opvatting, daar mag je de 'klanten' van je werkgever niet mee lastigvallen. In Nederland stelt het democratisch gekozen parlement de wet vast. De wet moet bescherming bieden tegen willekeur. Als aan alle wettelijke regels en vereisten is voldaan moet een huwelijksceremonie gewoon worden voltrokken. Het is niet aan individuele ambtenaren, aan wie die uitvoerende taak is opgedragen, om daar op strikt persoonlijke gronden nog eens een afweging in te maken. Het wachten is anders op de ambtenaar die, met een beroep op Gods woord, een huwelijk niet wil voltrekken omdat de partners verschillen van geloof of van huidskleur. Als je als ambtenaar moeite hebt met dit beginsel, heb je het verkeerde beroep gekozen. De meest voor de hand liggende oplossing is dan dat je iets anders gaat doen. Binnen veel beroepen is dit een doodnormale afweging: kun je niet tegen bloed, word dan geen chirurg of slager. Daarom is de weigerambtenaar ongewenst. Al tien jaar.

In het vervolg van zijn artikel schetst Theo Boer scenario's die op een grote fantasie wijzen, maar die met de werkelijkheid weinig of niets van doen hebben. Zo dreigt hij dat het uitsluiten van weigerambtenaren de emancipatie van homoseksuelen zal schaden. De redenering is moeilijk te volgen: "Veertig jaar terug koos de overheid ervoor om ouders met gewetensbezwaren niet te verplichten om hun kinderen te laten inenten. En juist dat niét opleggen is een belangrijke reden waarom de inhoudelijke discussie in orthodox-christelijke kring over de wenselijkheid van inenten op zo'n waardige wijze gevoerd is, met alle positieve gevolgen van dien."
Loze, laffe en leugenachtige woorden, Theo. Hoezo, positieve gevolgen? In 2009 lazen we nog de volgende waarschuwing: "Bij een uitbraak van de zeer besmettelijke ziekte polio in Nederland, lopen 100.000 niet-gevaccineerde kinderen potentieel het risico door de ziekte te worden getroffen. Dat het daarbij voornamelijk om kinderen van bevindelijk gereformeerde christenen gaat, die traditioneel dicht bij elkaar wonen en dezelfde scholen, kerken en verenigingen bezoeken, maakt het onderlinge besmettingsgevaar extra groot."

De mokkende ambtenaar?
Verderop in zijn artikel ziet Theo Boer al helemaal voor zich hoe het zal gaan als weigerambtenaren voor het blok worden gezet: "Er is weinig verbeelding nodig om je voor te stellen hoe een trouwceremonie in dat geval zal verlopen. Wie is gebaat bij een ambtenaar die tegen zijn overtuigingen in handelt?" Beste Theo, naïeve en domme Theo, een ambtenaar die wanprestatie op wanprestatie stapelt, waar alsmaar klachten over binnenkomen, die houdt zo'n functie niet... Een beetje werkgever zal het overigens nooit zover laten komen als in het 'horrorscenario' dat Theo uit z'n duim gezogen heeft. Maar die heeft zelf kennelijk geen chef.

Climax
De grootste klapper heeft fantast Theo Boer voor het eind van zijn artikel bewaard, daar bereikt zijn fantasie over "de gevolgen van het wegwerken van de weigerambtenaar" een climax: "Kostbare mensen met een schat aan ervaring, hart voor de publieke zaak, gerespecteerd in plaatselijke gemeenschappen, worden op non-actief gesteld. In de wat behoudender gemeenten kan dit een ontmanteling van een complete bestuurslaag betekenen. Ambtenaren met jaren ervaring moeten thuis zitten en worden vervangen door collega's uit de grachtengordel."
Hier spreek je jezelf toch lelijk tegen, Theo. Dat "hart voor de publieke zaak" was kennelijk helemaal niet zo groot; het was in ieder geval kleiner dan het opgeblazen ego van je sneue weigerambtenaar.

Natuurlijk bestaat er een zeer kleine kans dat er in Nederland werkelijk een Theo Boer rondloopt, die als universitair docent ethiek is verbonden aan een of andere schimmige, onbeduidende opleiding, waar ze het met de feiten allemaal niet zo nauw nemen. Een christenmens, deze Theo, afgaande op zijn artikel nog te stom om voor de duvel te dansen, een zwakke broeder, opgediept uit een of ander zwarte-kousenreservaat, een meeloper in het perverse kwaad van twintig eeuwen christendom, die al deze onzin in volle ernst bij elkaar heeft geschreven. Je mag het niet helemaal uitsluiten. Wat een briljante zet van de redactie van de Gay Krant om daar dan zoveel ruimte voor vrij te maken. Parafraserend kun je namelijk stellen: met pleitbezorgers als Theo Boer heeft je zaak geen opponenten meer nodig.

Grootinquisiteur