Home arrow Archief arrow Bodar manipuleert met selectief geheugen
Bodar manipuleert met selectief geheugen Afdrukken
zondag 27 februari 2011
Met de ouderdom komen de gebreken, zo wil de volkswijsheid. Maar vertroebelde kijk en falend geheugen lijken bij priester Antoine Bodar, 66 jaar oud alweer, meer een bewuste strategie dan lichamelijk ongemak. Zij vormen de kern van zijn pogingen om de Nederlandse samenleving met haar zogenaamde losse seksuele moraal verantwoordelijk te stellen voor een situatie waarin misbruik kon floreren. 'Gedeelde schuld is halve schuld', dat zal ongeveer de redenering zijn achter de halfslachtige poging om zijn kerk uit de vuurlinie te willen halen.

Met Jan Mulder in gelukkiger tijden

Bodar begon zijn mediaoffensief ruim een week geleden bij het tv-programma De Wereld Draait Door. Dat pakte anders uit dan hij had gehoopt vanwege de stevige repliek van Jan Mulder en advocaat Jan Boone die in diezelfde uitzending te gast waren. Afgelopen donderdag bood De Volkskrant Bodar een herkansing in de vorm van een interview. De priester suggereert daarin dat de seksuele moraal zo'n twintig tot dertig jaar geleden dermate los was, dat je nu niet vreemd mag opkijken van gevallen van seksueel misbruik.

Bodar in De Volkskrant: "In 1978 had je Brongersma (toen een openlijk pedoseksueel lid van de Eerste Kamer, red.); in 1982 de oprichting van de vereniging Martijn; in 1991 kreeg je de nieuwe zedenwet: geslachtsgemeenschap met kinderen onder de 16 jaar zou alleen tot vervolging leiden bij aangifte. Pas in 2002 werd die klachtvereiste geschrapt. Het toont aan dat er twintig, dertig jaar geleden een andere seksuele moraal was."
Op de vraag van De Volkskrant wat dat met het misbruik door priesters heeft te maken, antwoordt Bodar: "Er zijn twee vormen van collectieve schuld. De personen die het gedaan hebben zijn hartstikke schuldig, de katholieke kerk draagt een collectieve schuld – die draag ik als priester ook. (…) Maar de maatschappij draagt ook een collectieve schuld. Want in die tijd, de tijd van Brongersma, zijn wij veranderd. Het is goed om ons historisch geheugen op te frissen. De mate van schuld in de maatschappij verdwijnt in het niets bij de collectieve schuld van de kerk, want de maatschappij is niet katholiek, maar als historicus vraag ik om eens na te gaan hoe twintig jaar geleden over seksualiteit werd nagedacht."

Karikatuur
Bodar wordt op zijn wenken bediend in De Volkskrant van vandaag. Onder de veelzeggende kop Bodar maakt karikatuur van zedeloze jaren '80 toont mediasocioloog Peter Vasterman aan dat Bodar de plank volledig misslaat. De wetenschapper deed onderzoek naar de berichtgeving over seksueel misbruik in de jaren tachtig en negentig. Over de zogenaamd te milde wetgeving haalt Vasterman de daarvoor verantwoordelijke minister Ernst Hirsch Ballin aan, die in 1996 schreef: "Er is geen sprake van dat de wetgeving uit 1991 een versoepeling inhield ten opzichte van de periode daarvoor. Het klachtvereiste is niet in 1991 ingevoerd als liberalisering, maar bestond al vanaf 1936. In de nieuwe wet is deze regeling versterkt en geldt deze voor meisjes én jongens tot 16 jaar.” Vasterman vervolgt: “Bovendien ging het niet om kinderen in het algemeen, zoals Bodar suggereert, maar om minderjarigen van 12 tot 16 jaar. In dezelfde zedenwet werden de bepalingen over kinderporno en kinderprostitutie ook aanzienlijk aangescherpt."
Aan de hand van vele voorbeelden laat Vasterman verder zien dat seksueel misbruik in de jaren tachtig en negentig in het brandpunt van de actualiteit stond: van de Bolderkaraffaire en Oude Pekela (respectievelijk in 1987 en 1988) tot de Eper incestzaak (1992) en de affaire Dutroux (1996), om er enkele te noemen. "Zeker vanaf begin jaren tachtig moeten de dienaren van de rooms-katholieke kerk ervan doordrongen zijn geweest dat misbruik van kinderen een ernstig misdrijf was. (…) Ook in de jaren tachtig en negentig zijn er talloze meldingen geweest van misbruik binnen de kerk."

Geen gedeelde schuld
Omdat zijn historische argumenten als feitelijk onjuist kunnen worden weerlegd, blijft er niets over van Bodars bewering dat de Nederlandse samenleving collectief schuld draagt voor de vele gevallen van seksueel misbruik. Of het moet al zijn dat de meldingen van seksueel misbruik door de Nederlandse justitie veel te lang zijn genegeerd, maar dat is het verhaal van Bodar niet. Zoals eerder gesteld, in reactie op de rooms-katholieke publicist Anton de Wit die Bodar vorig jaar voor ging: in de misbruikzaken is de dáder schuldig, en de dader alleen. Bij die constatering had Bodar het moeten laten.

Grootinquisiteur


Zie ook:
Bodar draait door
Roomse hufterigheid




  Be first to comment this article

Reageer
Wees aardig voor elkaar of je reactie wordt verwijderd!
Naam:
Reactie:

MathGuard security question, please solve:
3           B3A      
I 7    T    B K   AGE
T9Q   WWI   Y N      
  B    Y    8 C   64K
  X         WM2      

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved

 
< Vorige   Volgende >
Advertisement
JoomlaWatch Stats 1.2.9 by Matej Koval