De Groningse psychotherapeute Adrie Huttenga confronteerde maar liefst 23 godvrezende christenen een week lang, tien keer per dag, met enkele enquêtevragen over hun gevoelsleven en concludeerde dat gelovigen met problemen die bidden "minder negatieve gevoelens ervaren in perioden van stress". Nou, nou, die is in de knip hoor. De Nobelprijs voor geneeskunde gaat dit jaar naar een Nederlandse...
Het Reformatorisch Dagblad, de krant die al snel in de problemen komt als het om echte of pseudowetenschap gaat, is in de kop van het bericht over dit onderzoek heel stellig en wil de lezer wijsmaken: "Bidden helpt tegen stress". Bij de inleiding van het bericht houdt de krant enerzijds een slag om de arm (let op het woordje 'zou') maar draaft ook verder door qua gezondheidsclaim: "Helpt bidden als het tegenzit? Uit onderzoek van de Groningse psychotherapeute Adrie Huttenga-Menninga zou blijken dat het gebed een beschermende werking heeft op de psychische gezondheid."
In het evangelische pamflet Uitdaging beschrijft de onderzoekster zelf haar conclusie als volgt: "Wanneer mensen aangeven dat ze vaak geloven in gebedsverhoring en vaak vrede hebben met de omstandigheden als ze bidden, dan blijkt dat ze minder negatieve gevoelens ervaren in perioden van stress. De alledaagse stress is er wel, maar er zijn minder negatieve gevoelens gerelateerd aan deze stress."
Zelfbedrog
Bij haar onderzoeksconclusie heeft Huttenga het dus over (1.) een onderzoekspopulatie van 23 mensen die zichzelf protestants-christelijk noemen, die (2.) werkelijk geloven in het bestaan van een opperwezen, die (3.) zich in woord of gedachten regelmatig tot het opperwezen richten, vaak in de veronderstelling dat eventuele wensen kunnen worden ingewilligd, en die (4.) vaak berusten in hun situatie, ook als het eens helemaal tegenzit. Kortom: het gaat hier om mensen die zichzelf een behoorlijk rad voor de ogen draaien.
Ook zonder die drieëntwintig maal zeventig enquêteformulieren kan toch zeker iedereen bedenken dat mensen die hun hele ziel en zaligheid ondergeschikt maken aan een imaginair opperwezen, waarvan zij denken dat deze werkelijk bestaat, en die daarmee zelfs regelmatig 'in gesprek zijn' (ook al moeten we ons daarbij uiteraard iets anders voorstellen dan een werkelijke dialoog) en die ook nog eens berusten in hun situatie ('God wil het immers zo'), bij al dit zelfbedrog gevoelens van stress wellicht minder negatief ervaren dan mensen die al deze schijnzekerheden niet hebben en het geloof in een imaginair opperwezen ook helemaal niet nódig hebben. Simpelweg omdat die zélf de verantwoordelijkheid nemen voor hun leven.
Zwaar zuigend onderzoek
Ik schrijf hier bewust: wellicht. Want in de berichtgeving wordt er nergens melding van gemaakt dat Adrie Huttenga, die zich nu Master of Science mag noemen, bij haar onderzoek ook een controlegroep heeft betrokken, bijvoorbeeld van niet-gelovigen. Haar onderzoek zuigt, zuigt zwaar. Gelukkig is er het uitstekende God is imaginary voor het rationele tegengeluid. Deze website maakt al sinds jaar en dag korte metten met de vormen van religieus bedrog en bijgeloof die de vooringenomen, christelijke psychotherapeute liever omarmt dan dat zij verwarde mensen van hun wanen zal bevrijden. Je zult zo'n hulpverlener tegenkomen! God verhoort nooit gebeden, stelt 'God is imaginary', want God bestaat immers niet. Wat dat betreft kun je net zo goed tot een pak melk bidden: het resultaat zal exact hetzelfde zijn.
Archief 
Reacties (6)