Vrijwel aan het begin van zijn betoog voert Ramadan aan dat alle grote wereldreligies homoseksualiteit veroordelen en verbieden. "Homoseksualiteit wordt beschouwd 'als tegen de natuur', een 'uitdrukking van onevenwichtigheid' in de groei van een persoon. De morele veroordeling van homoseksualiteit blijft het meest gehoorde advies van alle godsdiensten. De islam is dus geen uitzondering."

Zwaktebod
Nu vindt Grootinquisiteur het altijd een zwaktebod als de macht van het getal wordt ingezet om de argumenten voor het eigen gelijk kracht bij te zetten. Als álle grote wereldreligies homoseksualiteit veroordelen, hebben die dan daarmee automatisch het gelijk aan hun kant? Hier gaat de gasthoogleraar direct al lelijk onderuit: de grootste wereldgodsdienst, de Rooms-Katholieke Kerk, verkondigde eeuwenlang als universele waarheid dat de aarde het middelpunt van het heelal vormt en dat de zon om de aarde draait. Wie het tegendeel beweerde liep de kans terechtgesteld te worden of, veel erger nog, te worden geëxcommuniceerd. Dat wil zeggen: moreel te worden veroordeeld en als een melaatse voor de rest van het leven maatschappelijk te worden uitgestoten. Inmiddels kan iedereen weten dat de plaatsvervangers van God op aarde er met hun 'universele Goddelijk geïnspireerde waarheid' volledig naast zaten.
Kijk naar de feiten, Tariq, denk nu eens goed na, en je zult moeten inzien dat zij die de grootste groep vormen of zij die het hardst schreeuwen niet automatisch gelijk hebben.

Academicus
Het is niet slim van Ramadan om argumenten aan te halen op basis waarvan religies menen homoseksualiteit te moeten veroordelen: "Homoseksualiteit wordt beschouwd 'als tegen de natuur', een 'uitdrukking van onevenwichtigheid' in de groei van een persoon", schrijft hij. Zowel voor de vermeende tegennatuurlijkheid als voor de diagnose van een ontwikkelingsstoornis bestaat geen enkel wetenschappelijk bewijs. Je vraagt je af in welke tijd Ramadan leeft... Door deze overbodige en volstrekt achterhaalde en onwetenschappelijke argumenten toch op te voeren, laat Ramadan zien dat hij geen academicus is. Kijk naar de feiten, Tariq, denk nu eens goed na, en je zult moeten toegeven dat jij op een universiteit eigenlijk niets te zoeken hebt.

Je geloof is privé
Met instemming een andere auteur citerend (Isabelle Levy, "Soins et croyances"), stelt Tariq Ramadan "dat alle grote wereldreligies (…) homoseksualiteit veroordelen en verbieden". Hier komen we tot de kern van de kwestie. In een land dat de scheiding tussen kerk en staat in ere houdt, hebben religies namelijk helemaal niets te veroordelen, Tariq! Veroordelen is voorbehouden aan de rechterlijke macht en gebonden aan regels die langs democratische weg worden vastgesteld en gecontroleerd. Dat kunnen dus nooit rechtsregels zijn die zijn afgeleid van oude religieuze teksten of misvattingen. Daarop bestaat immers geen enkele democratische controle.
Religies hebben ook helemaal niets te verbieden, Tariq, hoe kom je daar toch bij?! In een democratisch land, waar kerk en staat gescheiden zijn, kan een godsdienst van zijn volgelingen hooguit iets vrágen; er bestaat geen religieus gezag met wereldse macht die iets kan afdwingen. Zo hoort het ook: het blijft altijd de afweging van het individu in hoeverre men genegen is aan het gevraagde toe te geven, of dat er mogelijk een punt is bereikt waarop men dat niet meer wenst te doen. Dan spreekt het geweten.

In het democratische westen, waar kerk en staat zijn gescheiden, gelden deze principes voor álle religies, Tariq. Of het nu gaat om het christendom of de islam, of je nu hindoe bent of boeddhist. Het is dus onzin om, zoals jij in je artikel doet, te suggereren dat er met twee maten wordt gemeten.

Kijk naar de feiten, Tariq, denk nu eens goed na en wees eerlijk: als je deze fundamentele principes werkelijk niet begrijpt of afwijst, heb jij in Nederland weinig te zoeken. Al helemaal niet als gasthoogleraar op een universiteit of als adviseur van een verward, incompetent gemeentebestuur.

Grootinquisiteur

Zie ook
Gastblog Tariq Ramadan bij GK.nl
Positie Ramadan wordt onhoudbaar
VVD stapt uit Rotterdams college
WRR-onderzoekster glijdt uit over Ramadan

Reacties (5)

5. Geschreven door WieHadDatGedacht , op 23-09-2009 10:22 WieHadDatGedacht   Van het net geplukt uit de Nieuwsbrief van het Indisch Netwerk. Mevr. van Leeuwen claimt dat deze brief/column geweigerd is door de Volkskrant, zij mocht zich niet verweren tegen Amanda Kluveld. (Ik ben benieuwd hoe lang dit er op staat?)    Amanda’s keuze    Lizzy van Leeuwen  In haar column in de Volkskrant van 5 september 2009 behandelt Amanda Kluveld mijn essay over het postkoloniaal tekort in Nederland (De Groene Amsterdammer 3 september 2009). Tot vervelens toe herhaalt zij in haar stukje dat ze het door mij gebruikte begrip ‘identiteitsvervreemding’ niet kent. Ze zou niet weten wat het zou moeten betekenen. Ervan afgezien dat Kluveld niet in staat blijkt om een haar onwelkom betoog met argumenten te bestrijden, viel mij het volgende op. Hoe is het mogelijk dat een historica er ongeneerd voor uitkomt dat zij dit sleutelbegrip van de twintigste-eeuwse geschiedenis niet kent? Heeft zij de lesstof over de nasleep van de wereldoorlogen en de dekolonisaties – namelijk de talloze volksverhuizingen en diaspora – soms overgeslagen? Nog nooit van ‘gastarbeiders’ of asielzoekers gehoord? Wat vertelt ze haar studenten?   Identiteitsvervreemding is een pijnlijk begrip. Het heeft te maken met ontworteling, met niet-geheel-geslaagde integratie en problematische identificatie: met vragen als ‘waar hoor jij bij?’; ‘bij wie wil je horen?’ en ‘wie mag zeggen bij wie je (niet) hoort?’ Het maakt mensen soms diep aan het twijfelen over de betekenis en waarde van loyaliteit.  Ook Kluveld heeft met deze materie geworsteld en misschien doet ze dat nog steeds. In haar ook op internet veelbesproken column in het NRC Handelsblad van 19 augustus 2003 meende ze als ‘Indische dochter’ (zo bestempelde ze zichzelf) de vloer te kunnen aanvegen met het niet-erkende oorlogsverdriet van de ‘Indische ouwetjes’. Zo noemde ze de generatie van haar Indische ouders en grootouders. Jullie vergeten dat jullie vroeger de kolonisatoren waren, hield zij hen voor, het was hoog tijd dat jullie opkrasten uit Indonesië. Jullie zaten fout met jullie luxeleven. Hou op met dat gezeur over slachtofferschap! - Wist Kluveld niet dat het overgrote deel van de Indo’s – de gemengde bevolking van Nederlands-Indië – een zeer bescheiden plaats innam in de koloniale samenleving? In oorsprong vormde deze groep het seksuele bijprodukt van de Europese overheersing. Dat is door de eeuwen heen een gênant gegeven geweest, voor allemaal. Als groep hoorden de Indo’s noch bij de blanke koloniale geledingen (hun ‘vaders’), noch bij de Indonesiërs (hun ‘moeders’). Voor die moeilijke en rafelige tussenpositie in een koloniale setting hebben de Indo’s niet zelf gekozen. Maar Nederlands-Indië was wel hun land van herkomst, waar ze zich thuis voelden ondanks hun onduidelijke plek. De vervelende gevolgen van het nergens bijhoren hebben de Indische Nederlanders niet alleen vóór, maar ook tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog ondervonden. Dat ging ondergronds door toen ze eenmaal in hun ‘vaderland’ waren gearriveerd.  Een kritische houding tegenover verhalen en mythen over afkomst en erfenis valt aan te prijzen, want eigen onderzoek is voor alle nakomelingen van migranten van groot belang. Maar voordat je je een hard oordeel aanmeet, moet je je wel in de feiten verdiepen en oorzaak en gevolg onderscheiden. Zeker van een historica mag dat worden verwacht. Kluveld heeft dat niet gedaan. Met haar ouwetjes-column schiep ze voor zichzelf een gevoelloze en nonchalante distantie ten opzichte van de eerste generatie Indische migranten, met wie ze zich niet kon of wilde identificeren. Deze ‘Indische dochter’ wilde evenmin loyaal zijn. Ze wilde een openbare afrekening. Dit blijkt ook uit haar timing: de column verscheen vlak na de Indië-oorlogsherdenking, voor vele Indische ouderen een kwetsbaar moment. Over vervreemding gesproken!   Kluveld denkt dat ik identiteitsvervreemding beschouw als een soort ziekte. Dat is zeker niet het geval: ik vind dat een gevaarlijke metafoor. Ik zou eerder neutraal spreken van een onontkoombaar gevolg van de moderne geschiedenis, dat talloze mensen trof en treft. Een pijnlijk gevolg, dat wel. Dat weten bijvoorbeeld ook de oudere Molukkers in Nederland, van wie de kinderen zich overigens de bittere historie van hun ouders wél eigen konden maken.   De vraag is waarom Kluveld zo mataglap, met blinde drift, op mijn essay reageert. Heeft dat misschien te maken met de herkenning of ontkenning van iets dat haar nog steeds zeer doet? Zij staat, ook gezien haar smalende toon, beslist niet boven deze materie – integendeel. Nóg een geval dus van klassieke Indische identiteitsvervreemding.

 8          TC7      
O6     T    W X   OWT
 9    TNO   T24      
 H     T      U   6B4
43T         SI1      

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved