Home arrow Rare kostgangers arrow Dag Tijs
Dag Tijs Afdrukken
maandag 06 augustus 2007

Vandaag nemen we afscheid van jou, Tijs. Nog niet zo lang geleden gold jij, Tijs van den Brink, als de wonderboy van de christelijke journalistiek in het Hilversumse. Een goed interviewer. Scherp doorvragend wanneer dat nodig was om de feiten boven tafel te krijgen, zonder daarbij echt onaangenaam te worden. Een integer programmamaker leek je te zijn. Een gedreven journalist, op zoek naar De Waarheid. Dachten we.

Je directeur, Henk Hagoort, heeft mij echter de ogen geopend. "We dragen alleen uit waar we achter staan", zegt Hagoort in de Volkskrant van 30 juli jl. Welnu, als de EO de kijker of luisteraar niet serieus neemt, waarom zou ik jou dan nog serieus nemen, Tijs?
Je werkgever, de Evangelische Omroep, snijdt in journalistieke producten als de inhoud de Heere God (of diens aardse plaatsvervanger Henk Hagoort) onwelgevallig is. Of als de feiten niet aansluiten bij het persoonlijke en sterk gekleurde beeld dat Hagoort van de Schepper heeft. Een verhaal om die reden niet of maar voor de helft vertellen is censuur, Tijs. Zelfcensuur wellicht, maar toch: censuur.

Heel erg zul je er niet onder hebben geleden dat je niet altijd het hele verhaal mocht doen. Anders had je wel je biezen gepakt en elders emplooi gezocht, toch? Nu ik van Hagoort begrijp dat ik voor het volledige verhaal niet op je kan rekenen, zal ík dan maar uitwijken. Misschien grijp ik voortaan wel naar het Reformatorisch Dagblad, als ik wil weten wat er in protestant Nederland leeft en speelt. Ik heb zo het idee dat het de journalisten daar hun eer te na is om onderwerpen eenzijdig of half te belichten of zelfs helemaal uit de weg te gaan.

Nu we het er toch over hebben: rare man, die Hagoort. Heeft in het geheel geen respect voor het werk van anderen. "Sinds de oprichting passen we natuurfilms aan", lees ik in het eerder aangehaalde bericht in de Volkskrant. Niet zo integer, want hij had er natuurlijk veel beter aan gedaan de tv-serie van David Attenborough links te laten liggen en wat anders uit te zenden, iets dat beter in z'n straatje past, met 'feiten' van honderd of zesduizend jaar geleden of zo. Maar ja, Attenborough verkoopt natuurlijk lekker en geld stinkt kennelijk niet voor meneer de omroepdirecteur.
Ook wel een zielige man trouwens, Hagoort. Verderop in het artikel zegt hij nog: "Uit een speelfilm knippen we fragmenten met bloot." Wat triest om zo in je levensonderhoud te moeten voorzien.

Dit was het dan, Tijs. Misschien kom ik je nog eens tegen als je je werk als journalist weer serieus neemt en halve verhalen voor jou niet langer voldoen. Tot het zover is wens ik je sterkte.

Grootinquisiteur



  Be first to comment this article

Reageer
Wees aardig voor elkaar of je reactie wordt verwijderd!
Naam:
Reactie:

MathGuard security question, please solve:
QF5         OUT      
2 I    W    1     33O
8 T   EW3   LOA      
3 9    P    E R   85R
KLR         NDF      

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved

 
< Vorige   Volgende >
Advertisement

Godsdienstellende

Het paradijs

Voor gelovigen zelf is godsdienst ook geen lolletje: zij moeten onprettige dingen doen of afzien van prettige dingen, zoals het drinken van een Romané Conti, het nuttigen van lichtgerookte ham van wild zwijn, het luisteren naar Mahler, het dragen van kleren naar eigen smaak, het lezen zonder index van verboden boeken, of het naar hartelust copuleren met lieden van een ander of hetzelfde geslacht. In plaats daarvan moeten ze op onprettige tijdstippen naar onduidelijke en irrelevante praatjes luisteren waarin andersdenkenden worden geschoffeerd, tussen ongeschoolde stemmen lelijke liedjes zingen, lichamelijk pijn lijden in rare houdingen en bidden zonder iets terug te horen. Al die ellende omdat oude mannen uit vreemde talen dat eisen in oude teksten die ze zelf niet eens in het origineel kunnen lezen.


August Hans den Boef in
Seculier Nederland
 

Direct naar Twitter

JoomlaWatch Stats 1.2.9 by Matej Koval